26 weeks, 26 photos

6 months full of stories and adventure. Crossing Croatia, Bosnia and Herzegovina, Romania, Serbia, Macedonia, Montenegro, Greece, Albania, Italy and Portugal. Love you all and see you soon.
x

Samouco, margem Sul

Als het waterpeil van de Taag daalt, verzamelen vissers in groten getalen in Samouco, een dorp langs de Taag op een boogscheut van Lissabon. Allen komen ze met hetzelfde doel: venusschelpen vangen. Hoewel de vangst grotendeels illegaal gebeurt, dagen er dagelijks honderden personen op. Oorspronkelijk vooral Portugezen maar de laatste jaren ook steeds meer migranten uit Azië en Oost-Europa.

—————————————————————————————

Quando o nível de água do Tejo cai, pescadores reúnem-se em grande número no Samouco, uma aldeia ao longo do Tejo ao lado da ponte Vasco da Gama. Todos vêm com o mesmo objectivo: apanhar amêijoas. Embora a captura aconteça largamente de maneira ilegal, todos os dias aparecem centenas de pessoas. Originalmente foi sempre feita por pescadores portugueses, mas nos últimos anos aparecem cada vez mais imigrantes da Ásia e da Europa de leste.

samouco

samouco_1

samouco_3

samouco_5

samouco_11

samouco_15

samouco_18

samouco_22

samouco_27

samouco_23

samouco_29

samouco_31

samouco_33

Olympic ‘ruins’ of Athens

The Olympic Games in Rio will start in exactly one year so the whole world is keeping a watchfull eye on the city to see if the infrastrucutre will be ready on time.

Over a decade ago, Athens was hosting the Olympics. It wasn’t able to maintain the sites which means it now remains with billions of infrastructure in very poor condition. Dried out swimming pools, unused venues and abandoned stadiums are spread across the city.

IOC, think twice.

Bigger selection at MO* and Vice!

1_8

1_48

1_64

1_55

Şag dumping ground, Timisoara

Last week I visited the dumping ground of Sag near Timisoara in Romania. I bumped into a family that has been working there for over 5 years, collecting iron and wood. The supervisor / leading engineer tried to send me away claiming that the family where his employees. So I asked him if he wanted to confirm that statement again in front of the camera, admitting he was employing children. He quickly took back his words, telling me I was free to go and talk with them. When I asked the father about the schooling of his son, he silenty shook his head stating that the iron and wood the boy was collecting were a necessary contribution to the family income.

saj

saj_1

saj_2

saj_3

saj_4

saj_5

saj_6

saj_7

De stille dood van de Kroatische competitie?

Afgelopen seizoen werd voetbalclub Dinamo Zagreb voor de tiende maal op rij kampioen van Kroatië. Dinamo bleef het hele seizoen ongeslagen en mocht reeds weken voor het einde van de officiële competitie de landstitel vieren. Aartsrivaal Hajduk Split moest vrede nemen met een derde plaats op 38(!) punten van de landskampioen.

Verrassend? Neen. Bewonderenswaardig? Niet echt. Gezond? Zeker niet.
Hoewel Dinamo heerst in eigen land stelt het op Europees niveau steeds minder voor.1-5 verlies tegen Red Bull Salzburg, 6-2 tegen Real Madrid en 7-1 tegen Lyon zijn slechts enkele van de vele pandoeringen die de club uit de hoofdstad de voorbije jaren om de oren kreeg.

Dinamo-graffiti in wijk Tresnjevka in Zagreb

Dinamo-graffiti in wijk Tresnjevka in Zagreb

Zagreb is bezaaid met Dinamo-graffiti

Dinamo-graffiti in Zagreb verwijzend naar de match tegen Rode Ster Belgrado die uitmondde in grote rellen

BBB
Een ander, misschien zelfs groter, probleem voor Dinamo vormt de relatie met haar fans. De alom geroemde en gevreesde Bad Blue Boys (BBB). Deze ultragroep leeft voor Dinamo en staat garant voor een helse sfeer, maar net zoals vele andere ultra’s komen ze evenzeer negatief in beeld vanwege stevige knokpartijen of racistische en fascistische spreekkoren. Bovendien hebben ze een bijzonder conflictueuze relatie met het management van de club.

Officieel staat Dinamo nog steeds geregistreerd als burgervereniging die jaarlijks een zak vol subsidies ontvangt van de overheid. Een officiële voorwaarde is echter dat de club haar leden moet laten meebeslissen over het beleid en voorzittersverkiezingen moet organiseren. Het probleem is echter dat uitvoerend directeur Zdravko Mamic (en tevens vicevoorzitter van de Kroatische voetbalbond) de club sinds 2003 met ijzeren hand bestuurt. In 2013 gaf hij zijn broer Zoran een plaatsje als sportdirecteur en anno 2015 is Zoran hoofdtrainer. Daarnaast zitten de meeste spelers in de portefeuille van Mamic’ zoon, Mario. Op die manier is de club volledig in de greep van de familie Mamic die de club (gesteund met bakken belastinggeld) enkel gebruikt om zichzelf te verrijken.

Zoran Mamic, hoofdcoach en broer van

Zoran Mamic, hoofdcoach en broer van

Toen Zdravko Mamic in 2003 aan de macht kwam bij Dinamo verplichtte hij de spelers om hun huidige manager vaarwel te zeggen en een nieuw contract te tekenen waarin hij sommige spelers ertoe verbond om tot het eind van hun carrière tot 25% van hun jaarlijks salaris aan Mamic te offeren. Spelers die weigerden te tekenen moesten om zoek naar een andere club. De transfer van onder andere Luka Modric naar Tottenham, Eduardo naar Arsenal en Vedran Corluka naar Manchester City brachten tussen de 30 en 40 miljoen euro op maar de supporters zagen slechts weinig return hiervan in hun eigen team en besloten om zich tegen het bestuur van de club te keren.

Een onvriendelijke verwijzing naar Mamic' moeder

Een onvriendelijke verwijzing naar Mamic’ moeder

Leeg stadion
Mamic houdt echter niet van negatieve uitlatingen tegen zijn persoon en legde een stadionverbod op aan honderden BBB die bij thuismatchen de hele noordtribune van het Maksimirstadion inpalmden. Een onaanvaardbare beslissing voor het grootste deel van de Dinamo-aanhang waarop een boycot van de thuismatchen volgde. Gevolg: Dinamo Zagreb speelt sinds enkele jaren zijn thuismatchen in een zo goed als leeg stadion.

Zo goed als lege noordtribune van het Maksimirstadion tijdens DInamo Zagreb - Hajduk Split

Zo goed als lege noordtribune van het Maksimirstadion tijdens DInamo Zagreb – Hajduk Split

Mamic had echter een plan een probeerde enkele van de ‘zware jongens’ van de BBB aan zijn kant te krijgen door hen allerlei (financiële) voordelen aan te bieden. Een kleine groep hapte toe met als gevolg dat de BBB momenteel verdeeld is in twee groepen: één voor (een marginaal kleine groep van een tiental personen) en één tegen Mamic (honderden BBB die weigeren een thuismatch bij te wonen zolang Mamic aan de macht is). Dit leidt tot absurde taferelen bij uitwedstrijden waarbij de supporters gescheiden worden in drie vakken: de thuisfans, en de verdeelde BBB, die van elkaar gescheiden worden door een stevige politiemacht.

Mamic-aanhangers tijdens de stadsderby tegen NK Zagreb

Mamic-aanhangers tijdens de stadsderby tegen NK Zagreb

Gezien Dinamo centraal staat in het leven van vele BBB broedde de boycottende zijde op een alternatief. In 2012 had Matthias Dulvat Dinamo Futsal opgericht. Dulvat is voormalig futsal international en speelde jarenlang op het hoogste niveau in Italië. Nu het einde van zijn carrière nadert wou hij zijn twee passies, Dinamo en futsal, combineren. Dulvat slaagde er bovendien in om onder andere Tomi Sokota (ex-Benfica, ex-Lokeren) te overtuigen om mee te stappen in het avontuur om een club in de lagere reeksen op te starten. “Vorig jaar kreeg ik bericht van de BBB. Gezien het boycot met Dinamo Zagreb waren ze op zoek naar iets nieuws. Dinamo Futsal leek voor hen het perfecte alternatief. Ik zag het als een grote kans voor futsal in Kroatië en accepteerde het voorstel en stapte op als voorzitter. Ik bleef wel kapitein van het team maar liet de rest van de club volledig in handen van de BBB.” Dinamo Futsal werd de nieuwe thuisbasis voor de BBB en de club slaagde erin om vorige week naar de eerste klasse van de nationale futsalcompetitie te promoveren. Dom Sportova, de sporthal waar Dinamo Futsal zijn thuismatchen afwerkt, wordt tweewekelijks omgetoverd tot een echte heksenketel met duizenden fans die gedurende de hele wedstrijd op indrukwekkende wijze hun ploeg aanmoedigen.

Matija Dulvat

Matija Dulvat

De BBB tijdens een wedstrijd van Dinamo Futsal

De BBB tijdens een wedstrijd van DInamo Futsal

Zdravko Mamic, vijand nummer één

Zdravko Mamic, vijand nummer één

Spelers en supporters vieren een overwinning van Dinamo Futsal

Spelers en supporters vieren een overwinning van Dinamo Futsal

Samson & Gert show
Een gigantisch contrast met de huidige thuismatchen van Dinamo Zagreb in het nationale voetbalstadion in Zagreb waar Dinamo vorige maand tegen aartsrivaal Hajduk Split speelde. Eerder dit jaar werd de vorige confrontatie tussen beide teams zelfs niet afgetrapt. Zdravko Mamic had namelijk een eigen zwarte lijst opgesteld van Hajduk-fans die hij liever niet in het stadion wou. Als reactie hierop weigerden de Hajduk-spelers de wedstrijd aan te vatten en gaven forfait. Ook vorige maand bleef het bezoekersvak leeg. Gelukkig was Dinamo zo gul geweest om tienduizend tickets te verdelen onder families met kinderen waardoor het stadion een iets minder desolate indruk naliet. Van een echte voetbalsfeer die je zou verwachten bij deze ‘eternal derby’ was echter geen sprake. Dinamo won makkelijk met 4-0 maar de sfeer in het stadion leek jammer genoeg meer op die van een Samson & Gert show.

blog _6

Dinamo - Hajduk: 4-0

Dinamo – Hajduk: 4-0

Een laatste protestactie van de BBB vond plaatst tijdens de interland Italië – Kroatië in Milaan. Halfweg de tweede helft besloten de Kroatische fans om vuurpijlen op het veld te gooien en chaos te creëren in het stadion. Absoluut niet goed te keuren natuurlijk, maar dit marginaliseren als blind hooliganisme is te kort door de bocht. De BBB proberen al jaren aandacht te vragen voor de situatie in het Kroatische voetbal en de macht van de familie Mamic. Zelfs toen er tienduizenden handtekening verzameld werden door voetbalfans over het hele land weigerde de federatie naar de supporters te luisteren. Daniel Hrnjak, leider van de Bad Blue Boys geeft openlijk toe dat de vele vuurpijlen een BBB-actie was. “Het was een ultieme schreeuw voor aandacht. Al jarenlang proberen we iets te veranderen maar zonder resultaat. Mamic controleert ons voetbal compleet. Hij controleert de clubs, de nationale ploeg en de federatie. Wanneer we actie willen ondernemen weten we zelfs niet meer tot wie we ons moeten richten gezien Mamic zijn pionnen op alle belangrijke posities heeft geplaatst. De actie in San Siro was zogvuldig vooraf gepland omdat we wisten dat de hele wereld deze match zou volgen.”

Doodziek
De Kroatische competitie is ziek, doodziek. Spanning is er niet en het supportersaantal schrijnend laag. Dinamo kan makkelijk alle degelijke spelers wegplukken bij de zwakkere ploegen omdat de kleine clubs volledig afhankelijk geworden zijn van deze inkomsten. De relatie met de fans is grondig verstoort en alle belangrijke posities worden bekleed door pionnen van Mamic. Het Dinamo-bestuur ziet er echter geen graten in. Het prefereert wellicht een minimale opkomst die zich van kritiek onthoudt dan een kolkende massa die zich tegen hen keert.

Sfeerfoto’s van de stadsderby Nk Zagreb – Dinamo Zagreb:
nk dinamo_7

nk dinamo_10

nk dinamo_14

nk dinamo_17

nk dinamo_20

nk dinamo_36

nk dinamo_37

Sfeerfoto’s Dinamo Zagreb – Hajduk Split
blog _8

blog _10

Another article about the football, politics and nationalism at DeWereldMorgen

Camping Lissabon

Enkele braakliggende terreinen aan de rand van Lissabon vormen al enkele jaren de uitvalsbasis van een grote groep immigranten. Een honderdtal voornamelijk Roemeense bewoners verblijven er in tentenkampen gelegen onder een viaductencomplex en langsheen één van ‘s lands drukste spoorlijnen. Ze wonen er in zelf gefabriceerde hutjes gemaakt van riet, karton en kledingresten en leven er zonder enige vorm van sanitair of andere basisvoorzieningen.

DSC_0091_1

“Ik woon hier al acht jaar,” vertelt een bewoner die liever anoniem wenst te blijven. “Iedere 2 à 3 maanden komt een ambtenaar langs met de boodschap onze belangrijkste documenten bij te houden omdat een schoonmaakploeg onze barakken komt opruimen. Toch verzoeken ze ons nooit om te vertrekken. De autoriteiten weten dat we hier verblijven maar in plaats van ons met rust te laten of een oplossing voor te stellen heb ik sterk de indruk dat ze ons door deze actie proberen weg te pesten. In Roemenië heb ik niks meer te zoeken. Ondanks de crisis slaag ik erin om hier te overleven. In mijn thuisland zou ik moeten vechten tegen de honger. Hier leef ik in miserabele omstandigheden maar heb ik ten minste voldoende te eten.”

Met om en bij de 25000 officieel geregistreerde inwoners vormen Roemenen de vijfde grootste groep immigranten in Portugal. De Roemeense migratiestroom begon eind jaren ’90 en kende een grote groei na de toetreding van Roemenië tot de Schengenzone. (van 2661 in 2001 naar 24356 in 2011, een stijging van ruim 800%). De bewoners van de tentenkampen, voornamelijk moslims uit Tulcea, een stad in het oosten van Roemenië met een Turkse minderheid, maken echter geen deel uit van deze statistieken. Zij trachten een weg te vinden in een illegaal circuit van allerlei klusjes, zwartwerk en bedelarij.

DSC_1360

Ahmed (26) arriveerde begin september in Lissabon. Zijn 4 kinderen bleven achter bij zijn schoonouders nabij Boekarest. “Mijn vader verbleef hier al enkele jaren en spoorde me aan om hierheen te komen. In Roemenië werkte ik één jaar bij een bouwbedrijf. Ik verdiende er een aardig loon, zo’n €150 euro per maand, maar het bedrijf ging failliet. Ik werd werkloos en besloot om samen met mijn vrouw mijn vader achterna te gaan. Een echt duidelijk beeld op de levensomstandigheden hier kreeg ik pas na mijn aankomst. Mijn vader had me niet verteld dat hij al die jaren onder een brug verbleef.” Bovendien was Ahmed totaal niet op de hoogte van het huidige klimaat op de Portugese arbeidsmarkt. “Ik dacht hier wel aan de slag te kunnen in een bouwbedrijf maar dat is voorlopig niet het geval. Daarom ga ik dagelijks op zoek naar allerlei klusjes. In september werkte ik in Torres Verdas (zo’n 30 km ten westen van Lissabon) tijdens de aardappeloogst. Ik verbleef er in een huis met een 15-tal andere Roemenen. We werkten er zeven dagen per week, van zeven uur ‘s ochtends tot acht uur ‘s avonds. Per dag verdiende ik er 20 euro. Momenteel wacht ik op een telefoontje, de kooloogst gaat bijna van start en ik hoop ook daar aan de slag te kunnen.” Zich in de toekomst definitief in Portugal vestigen is voor Ahmed voorlopig echter geen doel. “In het voorjaar keer ik terug naar Roemenië om er op het land te werken. In de winter is het veel te koud en kan ik er niks beginnen. In Roemenië heb ik een degelijk huis maar geen inkomen. Hier zijn de woonomstandigheden miserabel maar heb ik ten minste geld om te eten. Daarnaast probeer ik nog wat te sparen en op te sturen naar mijn kinderen.”

DSC_0149

Mihail (58), een Roemeense Bulgaar woont al een tweetal jaar in het kamp. “Ik beschik over de juiste documenten om met iedere type voertuig de baan op te gaan en doorkruiste volledig Rusland en Turkije met de vrachtwagen maar gezien mijn leeftijd kan ik nergens meer aan de slag. Tegenwoordig probeer ik wat te verdienen door het aanwijzen en bewaken van parkeerplaatsen. Het levert me 8 à 10 euro per dag op.”

DSC_1489

Ibram (27) verblijft al een pak langer in Portugal. “Zo’n tien jaar geleden kwam ik met mijn ouders in Portimão terecht.” Na omzwervingen via onder andere in Porto en Vila Real belandde hij in Lissabon. “Ik verblijf ieder jaar 7 à 8 maand in Portugal of Spanje. Door samen met mijn vrouw te bedelen halen we samen tijdens deze periode enkele duizenden euro’s op. Op zondag heb ik mijn vaste stek bij de kerk waar ik regelmatig meer dan 50 euro per dag verdien. Binnenkort keren we terug naar Roemenië om er met familie de winter door te brengen. Ik heb er een zoon en een dochter die momenteel bij familie verblijven.”

Pedro (50), heeft Portugese roots maar werd geboren in Angola. Hij kwam in 2005 onder de brug terecht. “Na een echtscheiding keerde ik terug naar Lissabon. Ik werk elke nacht als schoonmaker in de dierentuin maar blijf voorlopig hier wonen. Ik stuur bijna mijn volledige loon op naar mijn kinderen in Angola, op die manier blijft er niet genoeg over om huur te betalen.” Toch blijft Pedro verrassend opgewekt en hoopvol. “Vergeleken met anderen hier heb ik het nog zo slecht niet. Aangezien ik altijd ‘s nachts werk hoef ik de koude winternachten tenminste niet in mijn barak door te brengen.”

h

dsc_1463

DSC_1376

DSC_1524

DSC_1349

DSC_1339

DSC_1314

DSC_0226

DSC_1298

DSC_0182

DSC_0170

DSC_0165

DSC_0112_1 - Copy

DSC_0125

DSC_0130

DSC_0112